Is It Bad That the Main Character's a Roleplayer?

خلاصه داستان

من یک نقش‌آفرینم. گیمری که شخصیت‌هایش را بر اساس کلاس‌هایشان می‌سازد و با خوشحالی در نقش آن‌ها فرو می‌رود. «دست… نزن… به من…» «بیشتر حرف بزن تا ببینی می‌توانی خشم مرا تحمل کنی…» شخصیت فعلی من یک شوالیه اهریمنی بود که اهریمنی را در بازوی راستش مهر و موم کرده بود! یک روز که طبق معمول در حال ایفای نقش بودم و از بازی لذت می‌بردم… «خروج از بازی.» [این دستور قابل اجرا نیست.] «…؟ خروج از بازی.» [این دستور قابل اجرا نیست.] «…؟؟؟» و انگار که عدم امکان خروج از بازی کافی نبود… «تو اهریمن نفرت‌انگیز! پس بالاخره بدن شوالیه اهریمنی را تسخیر کردی!» «چشمانم فریب نمی‌خورند! شوالیه اهریمنی این‌طور نیست!» به خاطر همراهان لعنتی‌ام، حتی نتوانستم نقش‌آفرینی را متوقف کنم! آیا این گیمر نقش‌آفرین که به تنظیماتش وفادار است، می‌تواند به واقعیت بازگردد؟